Instalacje wodne, c.w.u i ogrzewcze.
Tego typu instalacje są wykonywane z rur miedzianych, których skład chemiczny, wymiary oraz zanieczyszczenie wewnętrznych ścianek rury węglem określone są normą europejską EN 1057. Łączniki zaś wykonuje się zgodnie z normą europejską EN 1254. Rury miedziane mogą występować w trzech stanach materiałowych: twardym, półtwardy oraz miękkim.
Poszczególne elementy instalacji mogą być łączone za pomocą różnych technik. Najpopularniejszą metodą jest lutowanie kapilarne przy zastosowaniu lutów miękkich ( temp. topnienia 220 ÷ 250°) lub twardych ( temp. topnienia 220 ÷ 250°) Inną metodą łączenia jest skręcanie, zaprasowywanie oraz zamozaciskanie. Do tych metod stosuje się inne rodzaje łączników.
W ostatnim okresie do użytku wprowadzono innowacyjną miedzianą rurę cienkościenną pokrytą płaszczem polietylenowym. Rura ta ma rdzeń miedziany o grubości 2 mm. Skład chemicznym i czystości ścianki wewnętrznej zgodna jest z normą EN 1057. Ma przystępną cenię, niską wagę i jest łatwa w montażu. Poszczególne elementy instalacji mogą być łączone tylko przy zastosowaniu metalowego łącznika zaciskowego.
Więcej informacji znajduje się w serwisie Akademii Miedzi. Zobacz poniższe linki:
http://www.miedz.edu.pl/kategoria/miedz-w-instalacjach-ogolnie/
http://www.miedz.edu.pl/kategoria/miedz-w-instalacjach-grzewczych/