Tego typu instalacje są wykonywane z rur miedzianych, których skład chemiczny, wymiary oraz zanieczyszczenie wewnętrznych ścianek rury węglem określone są  normą europejską EN 1057. Łączniki zaś wykonuje się zgodnie z normą europejską EN 1254. Rury miedziane mogą występować w trzech stanach materiałowych: twardym, półtwardy oraz miękkim.

Poszczególne elementy instalacji mogą być łączone za pomocą różnych technik. Najpopularniejszą metodą jest lutowanie kapilarne przy zastosowaniu lutów miękkich ( temp. topnienia 220 ÷ 250°) lub twardych ( temp. topnienia 220 ÷ 250°) Inną  metodą łączenia jest  skręcanie, zaprasowywanie oraz zamozaciskanie. Do tych metod stosuje się inne rodzaje łączników.

W ostatnim okresie do użytku wprowadzono innowacyjną miedzianą rurę cienkościenną  pokrytą płaszczem polietylenowym. Rura ta ma rdzeń miedziany o grubości 2 mm. Skład chemicznym i czystości ścianki wewnętrznej zgodna jest z normą EN 1057. Ma  przystępną cenię, niską wagę i  jest łatwa w montażu. Poszczególne elementy instalacji mogą być łączone tylko przy zastosowaniu metalowego łącznika zaciskowego.

Zobacz też    Miedź w instalacjach ogólnych    i    Miedź w instalacjach grzewczych